Michel Tabachnik is sinds 2008 als muziekdirecteur een sleutelfiguur in de werking van Brussels Philharmonic.

Zijn eigenzinnige maar tegelijk toegankelijke programma's, waarin het grote orkestrepertoire gecombineerd wordt met de muziek van de 20ste eeuw, bereiken een steeds groter en breder publiek. Zijn credo: "We zijn geen museum, maar een platform voor levende muziek."

Met een vaste afspraak in het Concertgebouw van Amsterdam, een residentie in Cité de la musique in Parijs, regelmatige concerten in het Grosses Festspielhaus in Salzburg en uitnodigingen van de festivals in Besançon en Strasbourg, bevestigt Michel Tabachnik samen met het orkest de sterke internationale reputatie die sinds enkele jaren werd opgebouwd.

In de nabije toekomst staan er concerten in de Musikverein in Wenen en verschillende tournees in onder meer Duitsland en het Verenigd Koninkrijk op het programma.

De positieve kritieken voor orkest en chef-dirigent liegen er niet om, zoals deze over de uitvoering van Terretektorh van Xenakis: "Met de energie en de geestdrift die men in Brussel al van hem gewoon is, heeft Michel Tabachnik, chef-dirigent van Brussels Philharmonic, zich toegelegd op deze moeilijke oefening; het resultaat staat al in de annalen geschreven." (La Libre Belgique, maart 2010).

Michel Tabachnik studeerde piano, compositie en orkestdirectie in Genève. Pas afgestudeerd werd hij gecoacht door enkele iconische dirigenten: hij was assistent van Igor Markevitsj in Madrid en werkte vier jaar lang als assistent-dirigent van Pierre Boulez, hoofdzakelijk bij het BBC Symphony Orchestra in Londen. Daarna nodigde Herbert von Karajan hem uit om gedurende verschillende jaren zijn Berliner te komen dirigeren.

Als goede vriend van Stockhausen, Berio, Ligeti en Messiaen dirigeerde Michel Tabachnik verschillende wereldpremières, waaronder veel werk van Iannis Xenakis, die hem beschouwde als zijn favoriete vertolker.

Michel Tabachnik was chef-dirigent bij verschillende grote orkesten zoals het orkest van de Gulbenkian Foundation in Lissabon, het Orchestre Philharmonique de Lorraine en het Ensemble InterContemporain in Parijs. Hij dirigeerde verder onder meer de Berliner Philharmoniker, het Koninklijk Concertgebouworkest, het Tokyo NHK, het Orchestre de Paris en op festivals in Luzerne, Salzburg en Aix-en-Provence.